|
ماه متری (خبر علمی ناسا)
ماه متری
(خبرعلمی ناسا: 8 ژانویه 2007)
ترجمه: ابوطالب نکوِئیان
(ویرایش: مینا جعفرپور)
امروزه کمتر کشوری به جای کیلوگرم و کیلومتر از پوند و مایل استفاده می کند. ایالات متحده، لیبریه و برمه تنها کشورهایی هستند که هنوز به طور رسمی از واحد های انگلیسی (پوند، مایل، …) استفاده می کنند. بقیه کشور های جهان، حتی انگلستان، امروزه از سیستم متری (متر، کیلوگرم، …) استفاده می کنند. و حالا در ماه نیز از سیستم متری استفاده میشود. ناسا تصمیم گرفته که در سفر بعدی فضانوردان به ماه، از سیستم متری برای تمامی کارهای خود در سطح ماه استفاده کند. به سفر فضانوردان به ماه در سال 2020 و استقرار یک سری از دستگاهها در آنجا، پروژه دورنمای اکتشاف فضایی The Vision for Space Exploration گفته می شود.
این تصمیم یک پیروزی به شمار می رود، نه تنها برای خود سیستم متری که با این تصمیم 27% به سطوح تحت کنترلش در منظومه شمسی افزوده می شود، بلکه بخاطر روح همکاری بین المللی که در کاوش در ماه ایجاد میکند. این تصمیم نتیجه یک سری جلساتی بود که از گردهمایی نمایندگانی از ناسا و 13 آژانس فضایی دیگر برای صحبت در مورد راههای همکاری و هماهنگ کردن برنامه هایشان در کره ماه تشکیل شد. هماهنگ شدن با سیستم متری یک قدم محکم در این مسیر به شمار می رود.
جف ولوسین رئیس برنامه ریزی بخش مدیریت ماموریت های سیستمهای اکتشافی ناسا می گوید: ” وقتی که ما این خبر را در جلسه اعلام کردیم، نمایندگان دیگر آژانسهای فضا کمی ابراز خوشحالی کردند.” او می افزاید: ” من گمان می کنم که در گذشته ناسا از دید دیگرآژانس های فضایی شاید کمی یک دندگی نشان داده است. بنابراین مهم بود که برای ابراز حسن نیت خود، تمایل به همکاری و مشارکت با دیگران در مورد پروژه ماه را بخوبی نشان دهیم.”
جلسه هایی که شروع آنها در آوریل 2006 بود، با حضور نمایندگانی از آژانسهای فضایی استرالیا، کانادا، چین، اتحادیه اروپا، فرانسه، آلمان، بریتانیا، هند، ایتالیا، ژاپن، روسیه، کره جنوبی و اکراین صورت گرفت، همه آنها در مورد اکتشافات ماه در حال برنامه ریزی یا انجام کاری هستند. ولوسین می گوید: ” البته مقداری رقابت و غرور ملی در کار است. اما ما می خواهیم اهداف مشترکمان را مشخص کنیم که همکاری در مورد آنها برای همه بهتر باشد. ”
به سمت سیستم متری رفتن یکی از آن نقاط مشترک برای همکاری بود. موافقت برای استفاده از بک سیستم اندازه گیری واحد، فضانوردان و تجهیزات مستقر شده در کره ماه توسط آژانسهای فضایی مختلف را با هم سازگارتر خواهد کرد. این توافق یک زمانی به درد خواهد خورد. مثلا در مورد استفاده از لوازم یدکی یکدیگر در موارد فوری در کره ماه. بنابر این دیگر فضانوردان نگران بستن یک مهره 15 میلی متری روی یک پیچ 8/5 اینچی در فضا نخواهند بود.
از موارد فوری که بگذریم، استفاده از سیستم متری، ایجاد شکل جدیدی از مشارکت و همکاری در بین کشور ها پس از استقرار پایگاهایشان در ماه را آسانتر خواهد کرد. همه داده ها دارای واحدهایی سازگار با هم خواهند بود، چه در مورد داده های علمی و چه در مورد داده های عملی، مثلأ اینکه یک کاوشگر می بایست چه مسافتی را برای رسیدن به لبه یک دهانه آتشفشان طی کند. یک سیستم اندازه گیری واحد امکان رد و بدل کردن داده ها و ترکیب آنها را یکپارچه می کند.
در این نقشه، رنگ خاکستری، کشورهایی را نشان می دهد که از سیستم متری استفاده می کنند. قرمز مناطقی هستند که هنوز از واحدهای انگلیسی استفاده می کنند. ماه نیز با مقیاس درست نشان داده شده است. (اطلاعات بیشتر)
اگرچه ناسا از سال 1990 به ظاهر شروع به استفاده از سیستم متری کرد، اما اکثر شرکت های هوا- فضا در امریکا همچنان به استفاده از واحدهای انگلیسی ادامه دادند. عملا، این بدان معنی است که در اکثر ماموریت های فضایی همچنان از واحدهای انگلیسی استفاده می شده ، و بعضی از این ماموریت ها در پایان مجبور به استفاده از هر دو واحد اندازه گیری (متری و انگلیسی) شده اند. مهمترین رویدادی که اخلال ناشی از تداخل این دو سیستم انداره گیری را نشان داد، زمانی اتفاق افتاد که در سال 1999 کاوشگر هواسنج مریخ Mars-Climate-Orbiter از دست رفت زیرا شرکتی که داده های روشن کردن موتور پرتاب را ارئه داده بود از واحد های انگلیسی استفاده کرده بود در حالیکه ناسا از سیستم متری.
ناسا قصد دارد که برای سایر قسمتهای پروژه ماه خود از استانداردهای بین المللی دیگری نیز استفاده کند. برای مثال، ایده دیگری که به صورت غیر رسمی در مورد آن با دیگر آژانس های فضایی بحث شد این بود که برای توسعه سیستم ارتباطات در ماه، از همان پروتکل های اینترنتی که امروزه همه ما روی زمین استفاده می کنیم، استفاده شود. ولوسین می گوید: درنتیجه، اگر بعضی از شرکت های کوچک تر فضایی یا بعضی از شرکت های خصوصی بخواهند در کاری که ما در حال انجام آن بر روی ماه هستیم شراکت داشته باشند، آنها می توانند بگویند که “ما میدانیم چگونه ارتباطات اینترنتی برقرار کنیم.” ولوسین می افزاید “بدین ترتیب موانع ورود به پروژه کمتر میشود.”
در نهایت، حرکت بسوی استاندارد یگانه و همکاری بین المللی، در جهت بازگشت دوباره به ماه، حس متفاوتری نسبت به رقابت در دوران جنگ سرد در دهه های 1950 و 1960 میلادی، خواهد داشت. این بار، رقابت ممکن است ملت ها را برای رفتن به ماه ترقیب کند، اما همکاری به آنها کمک می کند تا به ماه برسند.
مرجع:
Metric Moon (Nasa Scienc News: Jan. 8, 2007)
:درباره مترجم
(.آقای ابوطالب نکوئیان عضو موسسه علمی شیرین و دانشجوی رشته نرم اقزار کامپیوتر میباشند)
نوشته شده توسط فضایی در پنجشنبه دوازدهم شهریور 1388 ساعت 22:3 | لینک ثابت |
آيا انسان تنهاست؟
كنجكاويهاي بشر براي پيدا كردن موجودات فضايي
جام جم آنلاين:آيا موجودات فضايي وجود دارند؟ آيا امكان دارد همين حالا كه شما سرگرم خواندن اين كلمات هستيد، موجودات انديشمندي در سيارههايي دوردست كه حتي از وجود آنها نيز آگاه نيستيم به ما خيرهشده باشند؟ آيا ميلياردها تمدن ناشناخته در گوشه و كنار اين جهان وسيع و پهناور، پراكندهاند؟
از زماني كه نخستين كنجكاويهاي بشر آغاز شد و شروع به تفكر در باره محيط اطرافش كرد، اين سوال نيز با او بوده است اما پاسخ به اين پرسش چندان كار سادهاي نيست و در ابتداي قرن 21 ميلادي ما هنوز نتوانستهايم پاسخي قطعي به اين پرسش دهيم و حتي نتوانستهايم از اين موضوع مطمئن شويم كه آيا غير از ما حيات ابتدايي و كوچكي در حد حيات ميكروبي ممكن است در جايي از جهان وجود داشته باشد يا ما تنها هستيم؟ بسياري در مقابل اين ايده كه شايد ما واقعا تنها موجودات زنده يا هوشمند كيهان باشيم اين سوال را مطرح ميكنند كه آيا در اين صورت فضاي زيادي آن بالا به هدر نرفته است؟
امروزه نظرسنجيها نشان ميدهند كه نزديك به نيمي از مردم اروپا و آمريكا به وجود موجودات فضايي باور دارند. شايد بسياري از آنها به واسطه تماشاي فيلمها و نمايشهاي تلويزيوني به اين نتيجه رسيده باشند. در بسياري از اين فيلمها موجودات فضايي از سيارههاي ديگر به زمين هجوم ميآورند تا بر سياره ما حاكم شده يا درگير نبردهاي فضايي با نسلهاي پس از ما بشوند، البته در برخي از اين مجموعهها مانند ET نيز اين موجودات رفتاري كاملا بشردوستانه دارند و حتي براي كمك به انسان يا سياره زمين به ديدار زمينيان ميآيند، با وجود اين نميتوان به اين دليل كه موجودات فضايي بكرات بر پرده نقرهاي سينما ظاهر ميشوند، به اين نتيجه رسيد كه ميتوان آنها را در فضا هم پيدا كرد. علم به چيزي بيش از ايدههاي خام و تصورهاي خلاقانه نياز دارد و آن شواهد تجربي است و ما هنوز با وجود اين كه بيش از 2000 سال پس از يونانيان باستان زندگي ميكنيم، نتوانستهايم براي اين پرسش كه آيا ما در اين جهان تنهاييم يا نه، پاسخ بهتري از حدسهاي اوليه خود پيدا كنيم. اما دانستن حقيقت در باره پاسخ اين پرسش، از اهميتي شايان براي ما برخوردار است. براي نمونه، اگر ميفهميديم كه جوامع پيشرفته فراوان و رو به گسترشي در كهكشان ما وجود دارند، دستكم ميتوانستيم دورنمايي از وضعيت خود و نحوه عملكردمان به دست بياوريم، ضمن آن كه شايد ميتوانستيم نكات شگفتآور بسياري از تمدنهاي پيشرفته منظومههاي فراخورشيدي رابياموزيم و شايد به سوي آيندهاي بسيار بهتر پيش ميرفتيم. از آن سو، اگر معلوم شود كه زمين تنها سيارهاي است كه موجوداتي انديشمند در آن ساكنند، آنگاه با اين واقعيت دلهرهآور روبهرو ميشويم كه كيهان و آينده آن را اگر كسي بتواند رقم بزند تنها ما هستيم.
البته داستان ما تفاوتهاي ويژهاي با گذشته كرده است، امروز ميتوانيم از فناوريهاي نوين براي بررسي امكان وجود يا عدم وجود موجودات فضايي بهره ببريم ميتوانيم سفينههاي خود را به گوشه و كنار منظومهشمسي روانه كنيم و ميتوانيم به بررسي دقيق آسمان در طولموجهاي مختلف بپردازيم. ميتوانيم اثرات گذر سيارههاي فراخورشيدي از مقابل ستارههاي مادرشان را ببينيم و با استفاده از فناوريهاي طيفسنجي، تركيب عناصر موجود در جو هر يك از اين سيارهها را تخمين بزنيم و از سوي ديگر روي زمين به جستجوي شرايط غيرعادي ميزبان حيات بپردازيم و در بستر چشمههاي آب گرم يا در اعماق دريا رباتهاي ما نشانههاي حيات اوليه را رديابي كنند.
با وجود همه اينها هنوز به جايي نرسيدهايم كه با قطعيت بگوييم در اين راه حتما به موفقيت خواهيم رسيد يا اگر دست به جستجوي فضاييها بزنيم در فاصله زماني كوتاهي بتوانيم آنها را بيابيم، اما به هر حال اين احتمال وجود دارد كه روزي بزرگترين كشف تاريخ بشر محقق شود و ما مدركي مستقيم از حيات را در جايي غير از سياره مادري پيدا كنيم، اما نخستين گام براي پاسخ دادن به اين پرسش نگاه كردن به آسمانهاست.
تحقيقات ما درباره حيات هوشمند فرازميني، ما را به سمت ستارهها ميكشاند؛ اما كدام يك از آنها براي بررسي و تحقيق در اين زمينه مناسبند؟ در كجاي اين وسعت بيپايان ستارهها ميتوانيم اميدوار به يافتن سيارههاي مناسب باشيم، واحههايي كه در آن بذر حيات ريشه دوانده باشد و سبزهزار تمدن هوشمند رخ نموده باشد؟ ميدانيم كه حيات روي زمين مقاوم و پايدار است. براي رسيدن به نقطهاي كه بتواند ميزباني حيات را در جاي ديگري غير از زمين به عهده داشته باشد، بايد در اولين گام و پيش از آن كه به دنبال سيارات مناسب برويم، در جستجوي ستارههايي باشيم كه ميتوانند سيارات ميزبان حيات را در اطراف خود ميزباني كنند.
يافتن چنين ستارههايي باعث توسعه روشها و تكنيكهاي جستجوي سيارات فراخورشيدي شده است. پيدا كردن سياراتي مانند زمين كه در محدوده كمربند حيات ستارههاي مادر قرار گرفته باشند، يكي از اولويتهاي سالهاي آينده دنياي ستارهشناسي به شمار ميرود.
امروز ميتوانيم از فناوريهاي نوين براي بررسي امكان وجود يا عدم وجود موجودات فضايي بهره ببريم
شكار چنين سيارههايي اما با مشكلات فراواني همراه خواهد بود. مشكل نخست ضعف ابزارهاي امروزي ما هستند. ما امكان رصد مستقيم سيارات فراخورشيدي عظيم را هم به زحمت در اختيار داريم، چه رسد به سيارات سنگي و زمين مانند، اما در چند سال آينده با پيشرفت پروژه رصدخانه 30 متري اروپا و ماموريت كپلر در مدار زمين، شانس رصد مستقيم چنين سياراتي افزايش يافته است. ولي بررسي و تحليل سيستمهاي سيارهاي كه پيدا ميشود وطيف سنجيهاي دقيق پيشزمينه بررسي احتمال حيات در اين منظومهها به شمار ميروند.
اما در همان حال كه جستجوي سيارات احتمالي مناسب براي شكلگيري حيات در دستور كارگروههاي تحقيقاتي قرار دارد بايد در كنار آن به فكر روشهاي احتمالي ديگر در اين زمينه بود.
يكي از روشهاي مبتكرانهاي كه چند سالي است در اين زمينه آغاز شده است و با جديت ادامه دارد، پروژه جستجوي هوشمندان فرازميني است. در اين روش با اين استدلال كه اگر تمدني به مرحله هوشمندي رسيده باشد، حتما موفق به كشف امواج الكترومغناطيسي و استفاده از آن شده و به اين ترتيب امواجي را در محيط پراكنده كرده است كه به طور طبيعي در جهان وجود ندارد. بنابراين با گوش كردن به عالم ميتوان نشانههاي از امواجي يافت كه حاصل دستكاري موجودي هوشمند در طبيعت است. اين كار سالها پيش آغاز شده، اما هنوز به نتيجه نرسيده است كه البته اين موضوع را به هيچ وجه نميتوان نشانههايي از شكست اين طرح خلاقانه ارزيابي كرد. گستردگي فضا به قدري زياد است كه اگر در مدت كوتاهي نتوانستهايم نتيجهاي قطعي دريافت كنيم، تنها به اين دليل ميتواند باشد كه هنوز جستجوي خود را كامل نكردهايم.
ما راهي طولاني براي يافتن نشانههاي حيات در پيش داريم؛ جستجوي سيارات فراخورشيدي، رصد طيفي آسمان، گوش كردن به صداهايي كه از آسمان به سوي ما ميآيند يا حتي ارسال پيام براي جاهايي كه مشكوك به وجود حيات در آن باشيم. در كنار آن، جستجوي دقيق سيارات يا اقمار منظومه شمسي كه ممكن است ميزبان حيات غيرهوشمند باشند نيز در دستور كار قرار دارد. قمر تيتان در اطراف زحل، قمر اروپا به دور مشتري و سياره مريخ هنوز در رده مظنونان هميشگي براي ميزباني حيات در گذشته، حال يا آينده بودهاند و دهها ماموريت براي بررسي آن در حال طراحي و انجام است.
اگر روزي يكي از اين طرحها به نتيجه برسد و ما نشانههايي از حيات هوشمند يا حتي ميكروبي و ساده در جاي ديگري از كيهان پيدا كنيم، به بزرگترين دستاورد تاريخ بشريت دست يافتهايم. اين كشفي خواهد بود كه ديد ما را درباره جهان دگرگون خواهد كرد.
فرستنده فروغ زمانی در تاريخ ۱۱:۰۷:۳۹ سه شنبه ۲۰ مرداد ۱۳۸۸
نوشته شده توسط فضایی در چهارشنبه یازدهم شهریور 1388 ساعت 12:45 | لینک ثابت |
سیاهچاله ها
سیاه چاله ها اجرام بسیار پرجرمی هستند که از مرگ ستاره های با بیش از تقریبا 4 برابر جرم خورشید به وجود میآیند. در واقع ما نمی توانیم سیاه چاله را به طور مستقیم ببینیم بلکه اثر گرانشی آن رابر محیط اطرافش تشخیص می دهیم. در اطراف سیاه چاله ها به علت جرم زیاد وگرانش قوی که دارند گاهی قرصی از گازهای داغ به وجود می آید که معمولا منبع این گازها ستاره همدم سیاه چاله است. این گازها قرصی را به دور سیاه چاله تشکیل می دهند كه آن را قرص برافزايشي مينامند. اين گازها به دليل فشار بالا در محيط بسيار داغ شده و اشعه ايكس تابش ميكنند.
كرم چاله ها هم رابطه ميان يك عالم و عالم ديگر از طريق سياهچاله ها هستند.
نوشته شده توسط فضایی در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387 ساعت 21:16 | لینک ثابت |
چرا رنگ آسمان آبی است مگه اکسیژن یا سایر مولکول های درون هوا آبی هستند که که باعث شده آسمان آبی رنگ شود......پس چرا آب بی رنگ است؟
چرا ابر ها سفید هستند مگه ابر همان بخار آب نیست پس چرا سفید میشود مگه آب بی رنگ نیست.
چرا نظریه ی کرم چاله طبق نظریه ی نسبیت انیشتین ثابت شده اما چرا نمی توانند از آن استفاده کنند...؟چرا نمی توان در زمان سفر کرد...؟
اگر ممکن است یک توضیح ساده از نظریه ی نسبیت را ارائه دهید.................
آیا استیون هاوکینگ دریچه ی زمان را کشف کرده؟
همانطور که آهنربا آهن را به خود جذب می کند چه چیز می تواند آب را به خود جذب کند چه چیزی می تواند پلاستیک ها یا هر ماده ی دیگری را به خود جذب کند درسته که زمین می تواند همه چیز را با نیروی جاذبه ی خود به سمت خود بکشد(البته دبیر فیزیک ما به من گفت که این نیروی جاذبه ی قوی زمین همون نیروی مغناطیسی است که آهنربای بزرگی که داخل زمین قرار دارد بخاطر بزرگی میدانش بر تمامی اجسام اطراف خود وارد می کند)اما مگه آهنربا فقط آهن و اجسام فلزی را به سمت خود جذب نمی کند؟
اگر یک لحظه جاذبه ی زمین از بین برود واقعا چه خواهد شد؟البته اگر جاذبه ی زمین حتی برای یک لحظه قطع شود ممکن است همه ی چیز های موجود در زمین در فضا رها شوند ؟پس لایه ی اوزون چی؟آیا مقابل آنها قرار نمی گیرد؟
اما کره ی زمین همه چیز را با هم به سمت خود می کشد آیا می توان همه چیز را تفکیک کرد و برای هر کدام چیزی ساخت که جداگانه بتوان آنها را به سمت خود جذب کرد ............با چه چیزی می توان فقط ؟آبها را به سمت خود جذب کرد؟با چه چیزی می توان فقط گازها را به سمت خود جذب کرد؟
نوشته شده توسط فضایی در جمعه نهم فروردین 1387 ساعت 12:11 | لینک ثابت |
حلقه های زحل
حلقه های زحل
حلقه های زحل یک راز بزرگ علمی هستند، چگونه و چه زمانی بوجود آمدند ؟ چگونه ساخته شده اند ؟ چه نیروهای محرکی در این جریان دخالت دارند ؟ اینها تنها تعداد معدودی از سوال های بنیادی در پیش روی این معمای بزرگ سیاره زحل هستند .
چرا این حلقه ها در آنجا واقع شده اند ؟
درباره ی این سوال نظریه های زیادی مطرح شده است اما تمام این نظریه ها دارای مشکل هستند .
۱- شاید حلقه های زحل بقایای یک قمر از اقمار زحل است که متلاشی شده است و هم اکنون بصورت حلقه ای در دور آن می چرخد . اما یک مشکل در این نظریه، چرا این حلقه ها در مدت زیاد در این مدار از بین نرفته اند و هنوز باقی مانده اند .
۲- شاید مواد این حلقه ها از تبادل مواد بین اقمار بیرونی با زحل سرچشمه گرفته باشد . اما یک مشکل در این نظریه، چرا مواد حلقه های داخلی همسان است و مواد حلقه های بیرونی از یک جنس نیست و متفاوت هستند با یکدیگر . اطلاعات اولیه ما مسلماً به زمان گالیله در قرن ۱۷ باز می گردد . از آن زمان تاکنون این حلقه ها به مدت ۴۰۰ سال بدون تغییر به همین شکلف مانده اند اما این زمان در علم زمین شناسی یک چشم بهم زدن است .
کارهایی راکه ما برای کشف این راز بزرگ علمی باید انجام دهیم عبارتند از :
۱- مطالعه بر روی ساختار و ساختمان مواد و نیروهای محرک وابسته به این جریان .
۲- تهیه نقشه دقیقی از اندازه و نوع مواد تشکیل دهنده حلقه ها .
۳- بررسی شباهت های حلقه ها و ماه های سیاره ی زحل .
۴- تعیین مقدار توزیع شهابسنگ ها و گرد و غباری که در مجاورت حلقه ها قرار دارند .
۵- بررسی مقدار تاثیر یون کره [IONOSPHERE] و میدان مغناطیسی [MAGNETOSPHERE] و جو
[ATMOSPHERE] سیاره زحل بر حلقه های این سیاره .
نگاهی کلی به حلقه ها
|
|
لبه داخلی |
لبه خارجی |
قطر |
|
حلقه D |
۶۶,۹۷۰ کیلومتر
۴۱,۶۲۲ مایل |
۷۴,۵۱۰ کیلومتر
۴۶,۳۰۸ مایل |
۷,۵۴۰ کیلومتر
۴,۶۸۶ مایل |
|
حلقه C |
۷۴,۵۱۰ کیلومتر
۴۶,۳۰۸ مایل |
۹۲,۰۰۰ کیلومتر
۵۷,۱۷۸ مایل |
۱۷,۴۹۰ کیلومتر
۱۰,۸۷۰ مایل |
|
حلقه B |
۹۲,۰۰۰ کیلومتر
۵۷,۱۷۸ مایل |
۱۱۷,۵۸۰ کیلومتر
۷۳,۰۷۶ مایل |
۲۵,۵۸۰ کیلومتر
۱۵,۸۹۸ مایل |
|
شکاف کاسینی |
|
|
|
|
حلقه A |
۱۲۱,۸۶۷ کیلومتر
۷۵,۷۴۰ مایل |
۱۳۶,۳۴۶ کیلومتر
۸۴,۷۳۹ مایل |
۱۴,۴۷۹ کیلومتر
۸,۹۹۹ مایل |
|
حلقه F |
۱۴۰,۱۸۰ کیلومتر
۸۷,۱۲۲ مایل |
۱۴۰,۲۳۰ کیلومتر
۸۷,۱۵۳ مایل |
۵۰ کیلومتر
۳۱ مایل |
|
حلقه G |
۱۷۰,۱۸۰ کیلومتر
۱۰۵,۷۶۷ مایل |
متغییر |
|
|
حلقه E |
۱۸۱,۰۰۰ کیلومتر
۱۱۲,۴۹۲ مایل |
۴۸۳,۰۰۰ کیلومتر
۳۰۰,۱۸۵ مایل |
۳۰۲,۰۰۰ کیلومتر
۱۸۷,۶۹۳ مایل |
نوشته شده توسط فضایی در جمعه نهم فروردین 1387 ساعت 11:23 | لینک ثابت |
سیاره اورانوس ( Uranus )
سیاره اورانوس ( Uranus )
سیاره اورانوس ( Uranus ) یک غول بزرگ متشکل از مواد گازی و مایع می باشد. قطر استوایی آن حدود 51.118 کیلومتر یعنی بیش از 4 برابر قطر زمین و فاصله آن تا زمین 3,004,419,704 کیلومتر است . سطح این سیاره پوشیده از ابرهای سبز - آبی، ساخته شده با کریستالهای ریز متان می باشد. کریستالها خارج از اتمسفر سیاره یخ زده اند. در اعماق این ابرهای قابل رویت، احتمالا ابرهای ضخیمی ساخته شده از آب مایع و کریستالهای یخ آمونیاک وجود دارند. در زیر این ابرها یعنی در عمق 7500 کیلومتری زیر ابرهای قابل رویت نیز، احتمال وجود اقیانوسی از آب مایع به همراه آمونیای حل شده می باشد. در مرکز این سیاره ممکن است هسته ای سنگی، تقریبا به اندازه زمین وجود داشته باشد. دانشمندان در خصوص وجود هر گونه زیستی در این سیاره تردید دارند. پس از دوران باستان، اورانوس نخستین سیاره ای بود که انسان موفق به کشف آن شد. ستاره شناس بریتانیایی، ویلیام هرشل ( William Herschel )، در سال 1781 موفق به کشف آن گردید. بیشتر دانش ما در باره این سیاره پس از پرواز سفینه آمریکایی ویجر2 (Voyager 2) در ارتفاع 80.000 کیلومتری از ابرهای سطح این سیاره، در سال 1986، به دست آمد.
مدار و گردش
 اورانوس در مداری بیضی شکل به دور خورشید در گردش است. هر دور کامل این سیاره در مدار، 30.۷۹۹ روز زمینی معادل تقریبا 84 سال زمینی به طول می انجامد. اورانوس علاوه بر گردش انتقالی، گردش وضعی نیز دارد. قسمت داخلی سیاره (هسته و اقیانوس) در مدت 17 ساعت و ۹ دقیقه یک دور کامل حول محور طولی گردش می کنند. البته قسمت اتمسفر سیاره بسیار سریعتر می چرخد. سریعترین بادهای سطح اورانوس که در دو سوم از ناحیه استوا تا قطب جنوب اندازه گیری شده اند با سرعت 720 کیلومتر در ساعت می وزند. بنابراین اتمسفر این منطقه در هر 14 ساعت یکبار گردش وضعی کامل دارد. محور طولی فرضی این سیاره به حدی انحراف دارد که تقریبا به صفحه مداری چسبیده است. این انحراف زاویه در بیشتر سیارات متجاوز از 30 درجه نیست. برای مثال زاویه انحراف محور طولی زمین 5/23 درجه می باشد. اما در مورد اورانوس این زاویه انحراف معادل 9۶.۵ درجه است. بسیاری از ستاره شناسان بر این باورند که برخورد جرمی تقریبا در ابعاد زمین با اورانوس، در اوایل دوران تشکیل سیاره، منجر به ایجاد چنین انحراف شدیدی شده است. جرم اورانوس 5/14 برابر جرم زمین و یک بیستم جرم بزرگترین سیاره منظومه شمسی یعنی مشتری می باشد. میانگین چگالی اورانوس 27/1 گرم در هر سانتیمتر مکعب است. این مقدار معادل 25/1 چگالی آب می باشد. نیروی گرانش این سیاره 90 درصد نیروی گرانش زمین است. به این معنا که اگر جسمی در زمین 100 گرم وزن داشته باشد در اورانوس 90 گرم وزن خواهد داشت. جو این سیاره ترکیبی از 83% هیدروژن، 15% هلیوم، 2% متان و مقدار کمی اتان و دیگر گازها می باشد. فشار اتمسفر در زیر لایه گازهای متان حدود 130کیلوپاسکال، تقریبا 3/1 برابر فشار جوی سطح زمین است.
ابرهای قابل مشاهده سطح اورانوس که به رنگ سبز-آبی ملایم می باشند همه سطح این سیاره را پوشانده اند. تصاویری از اورانوس که توسط ویجر 2 تهیه شدند و به کمک رایانه ها پردازش شده اند، نوارهای خیلی کمرنگی را در میان ابرها و به موازات استوا نشان می دهند. این نوارها از تجمع مه که به دلیل نفوذ پرتوی خورشید به درون گازهای متان ایجاد می شود، ناشی می گردند. به علاوه تعدادی لکه کوچک بر سطح سیاره به چشم می خورد. این لکه ها احتمالا توده های به شدت در حال چرخش گاز هستند که تداعی کننده گردبادهای شدید زمین می باشند.
سیاره اورانوس ( Uranus )
دمای اتمسفر 215- درجه سانتیگراد است. در درون سیاره این دما به سرعت افزایش می یابد و به 2300 درجه سانتیگراد در اقیانوس و 7000 درجه سانتیگراد در هسته سنگی می رسد. به نظر می آید که این سیاره بیشتر از دمایی که از خورشید دریافت می نماید، دفع حرارت می کند. از آنجائیکه زاویه انحراف اورانوس ۹۶.۵ درجه است، در طی سال قطبهای این سیاره بیش از استوای آن در معرض نور خورشید قرار دارند. با اینحال سیستم آب و هوا، گرما را در سراسر این سیاره به یک میزان توزیع می کند.
اقمار
اورانوس ۲۷ قمر شناخته شده دارد. ستاره شناسان 5 قمر بزرگ این سیاره را در بین سالهای 1787 و 1948 کشف کردند. تصاویر تهیه شده توسط ویجر 2 (Voyager 2) در سالهای 1985 و 1986 ده قمر دیگر این سیاره را آشکار نمود. بعدها ستاره شناسان به کمک تلسکوپهای مستقر در زمین بقیه اقمار آنرا نیز کشف کردند. قمر میراندا (Miranda) که در بین پنج قمر اصلی اورانوس از همه کوچکتر است، این قمر که جرارد کویپر (Gerard Kuiper) آن را کشف کرد مناطق مشخصی در سطح خود دارد که این مناطق در کل منظومه شمسی بی نظیرند . سه منطقه عجیب که به آنها آوید (ovoids) می گویند. هر آوید بین 200 تا 300 کیلومتر عرض دارد. قسمت بیرونی هر آوید شبیه به زمین مسابقات دو میدانیست با شیارهای موازی و دره هایی نیز در مرکز هر کدام از آویدها دیده می شود. در این قسمت دره ها و شیارها یکدیگر را قطع می کنند.
میراندا قمر عجیب سیاره اورانوس
میدان مغناطیسی
اورانوس میدان مغناطیسی شدیدی دارد. زاویه محور طولی این میدان با محور طولی سیاره زاویه 59 درجه می سازد. این میدان مغناطیسی انرژی زیادی را که بیشتر به شکل ذرات باردار الکترونها و پروتونها می باشد، به دام می اندازد. با حرکت این ذرات به عقب و جلوی قطبهای این میدان، امواج رادیویی به وجود می آید. ویجر 2 توانست این امواج را دریافت و شناسایی کند اما این امواج آنقدر قوی نیستند که از زمین نیز قابل ردیابی باشند.
نوشته شده توسط فضایی در جمعه نهم فروردین 1387 ساعت 11:16 | لینک ثابت |
تصاویر فضا
یه انفجار فضایی:
کهکشان ها
فضا:
اینم سنگی از ماه:
نوشته شده توسط فضایی در جمعه هفدهم اسفند 1386 ساعت 19:49 | لینک ثابت |
اینم تصاویر خیلی با حالی از فضاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
نوشته شده توسط فضایی در جمعه هفدهم اسفند 1386 ساعت 19:37 | لینک ثابت |
آيا سياره ها بزرگ مي شوند؟
آيا كره ي زمين در حال بزرگي است؟
آيا مثلث برمودا دريچه اي از فضا است يا فقط مركز زمين است آيا مركز زمين است؟
ما مي دانيم كه خورشيد در حال بزرگي است اما آن چند سال ديگر به كوتوله سفيد تبديل مي شود يا اگر آن به كوتوله تبديل شود چيزي هست كه جايگزين آن گردد؟
نوشته شده توسط فضایی در جمعه دهم اسفند 1386 ساعت 17:45 | لینک ثابت |
فضــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا
همگي سلام
من اين وبلاگ رو فقط براي سوال هاي شخصي خودم راجع به فضا درست كردم.
من توي همين وبلاگ سوالاتم رو و نظرات شخصي خودم رو مي نويسم شما ها هم لطفا در قسمت نظرات پاسخ بديد.
نوشته شده توسط فضایی در جمعه دهم اسفند 1386 ساعت 17:22 | لینک ثابت |
|
